بزودي مينويسم. عسلويه رفتي تا حالا؟ دبي ايران رو ديدي؟ شهري كه بجاي تير هاي چراغ برق تو آسمونش مشعل گوگرد ميسوزه! يادته مدرسه ابتداييتو؟ ميز و نيمكت و كيف كوله پشتيتو. ميتوني تصور كني يه عده بچه تو يه چادر رو زمين بشينن درس بخونن و دوروبرشون صداي گله شنيده بشه؟ مدرسه عشايري ديدي تا حالا؟ فكرشو بكن كه زير آبشار مارگون با استاداي هيات علمي دانشكده آب بازي كني و خيس خالي بشي! و به قايق موتوري روي خليج فارس فكر كن. فكرشو بكن كه يه هفته با بهترين استاداي دنيا، با نازنين ترين آدماي روي زمين كه دوسشون داري سفر كني. از كاشان و ياسوج تا شیراز و خنج و عسلويه... مينويسم برات! دلتم بسوزه!

در پاسخ به یک کامنت (اردوی جنوب معمولا خوش ميگذره ولی ...فکر ميکنم به خاطر یه اردو که با رانت دولتی انجام میشه و آب بازی زیر آبشار و یا چیزهایی نظیر این اطلاق واژه بهترين استاد دنيا به آقایان اساتیدی که همه میشناسیم زياد منطقی نباشه.) دوست دارم اضافه کنم که آقایان دکتر مجنونیان -دکتر زبیری- دکتر فقهی - دکتر درویش صفت - دکتر شیروانی - دکتر عطاردی که در این سفر همراه ما بودند از نظر من بهترین اساتیدی هستند که تا کنون افتخار آشنایی و مصاحبت با ایشان رو داشتم. و با تشکر مخصوص از این اساتید محترم که یاد و خاطره اردوی جنوب رو برای تمام عمر در قلب ما حک کردند.