تمام انسانها و بيشتر حيوانات فضاي خاصي شبيه يك حباب در اطراف بدن خود دارند كه حريم آنها بحساب ميآيد. اين حباب در انسانها از 4 قسمت تشكيل شده. اولين و نزديكترين قسمت، حريم صميمي است كه ما فقط به افراد خانواده و دوستان نزديك خود اجازه ورود به اين حريم را ميدهيم. دومي محدوده شخصي، سومي محدوده اجتماعي و چهارمي حريم عمومي نام دارد. اگر شخصي كه چندان صميميتي با او نداريم به حريم صميمي ما داخل شود، موجب تغييرات فيزيولوژيكي بدن ما ميگردد؛ شدت ضربان قلب، افزايش ادرنالين، و در كل امادگي بدن براي مبارزه. زمانيكه فردي با ما رفتاري بيش از حد خودماني در پيش ميگيرد طوري كه احساس ناراحتي كرده يا مثلا از شوخي او ميرنجيم، همينطور زمانيكه فردي فاصله اي كمتر از 15 سانتيمتر با بدن ما پيدا ميكند، به حريم صميمي ما وارد شده است. در اينگونه موارد ممكنست وضعيت را تحمل كرده يا اصطلاحا بروي خودمان نياوريم! اما بدن كار خود را ميكند و بمرور از فرد رنجش خاطر پيدا ميكنيم.

حباب اطراف بدن انسان در همه يكسان نيست.حتي در حيوانات هم همينطور است.حيوانات هرچه در قلمروي بازتري زيسته باشند حباب آنها بزرگتر ميشود. آدمهاي شهرهاي بزرگ و پرجمعيت حبابهاي كوچكتري دارند. هرچه يك كودك با افراد بيشتري در ارتباط باشد و اجتماعي تر باشد حباب كوچكتري خواهدداشت. و بنابراين در بزرگسالي رفتار خونگرم تر و صميمي تري( اجازه بيشتر نزديكتر شدن افراد) از خود نشان خواهد داد. بهمين علت است كه امريكاييها و ژاپني ها به خونگرمي و اروپاييها به سردي معروفند. در اروپا جميعت و ارتباطات كمتر است.همينطور ساكنين شهر ها و روستاها حبابهاي هم اندازه ندارند. طبق تحقيقات دكتر الن پيز بيشتر شهري ها در هنگام سلام و عليك با هم دست ميدهند اما روستاييها از دور براي هم دست تكان ميدهند. آنها از حباب بزرگ خود بدين طريق محافظت ميكنند.

اگر كسي در روستا يا شهرك هاي كم جمعيت بزرگ شده باشد رفتار خودماني شما را عجيب و غريب و پرروگي تعبير ميكند. در همان حال شما نيز اورا آدمي سردو نچسب و خشك ميپنداريد. در حاليكه همه اين مسائل با درك حريم يكديگر حل ميشود.پس هنگام رفتار با ديگران قانون طلايي رعايت فاصله را بكار بنديد تا هرگز موجب رنجش كسي نشويد.

برگرفته از زبان بدن/آلن پیز