شعر فوق العاده یکی از اساتید اهل ادب دانشگاه تهران!

آن شنیدستی که روزی ارمــــــــغان        ظهر سوی خانـــــــــه می آمــــــــد روان

دزد مــادر مــرده ای دنبـــــــــــال او        در پـــــــــــی دزدیــــــــــدن امـــــــوال او

همچنان می آمــد آن مرد خرفـــــــت       تا به درب خانه خفتـــــــــــــــش راگرفت

کیف او را سخت سوی خودکشیـــــد       ارمغــــان هم تـــا ثریــــــــــــــــا میـپرید

گفــــت ای مرتـیکه نادان خـــــــــــر          کیف را با خــــــــود مبــر مـن را ببـــــر

ارمغانــــــم من نیم برگ لبـــــــــــــو          همچوکفتـــــــر میکنم من بـــق بقـــــــــو

با زبانـــــــم یک جهـانم را حریـــف             مهربان و خنده روی و بس لطیـــــــــف

جیغم از بیخ گلــو ده ریشــــتر است           این زبان ازشرح و وصفش قـاصراسـت

هم بسازم هم تورا جمع میکنـــــــــم          هر شــــــــــب از موهـــای تو کم میـکنم

دزدک بیـــــــــچاره فکر پول بـــــود             ارمغان در صیــــــــــــــد او مشغول بود

مردک بیچــــــــاره اندر فکـــر نــان              ارمغان در فکر شوهــــــــــــــــر همچنان

پس به گوشش پنــــــد میدادی بسی        تا ز دزد کوچــــــــــــــه او سازد کــــسی

مردک بیچــــــاره دزدی خوب نیست          این رها کن گر مخــــــت معیــوب نیست

شغل خوبی دسـت وپــا کن برخودت        حال کـین درّ گـــــــــــــــران همسر شدت

یک دو میلیون سکه مهـــرم میکنی            با جــــــــــــواهر سخت سحــــرم میکنی

از برای خواهــر و مـــــــــــــادر پدر            از ایکـــــات یا از گــــــــــراد رختی بخر

ناگهــــان تا آسمان یـــک حلقه دود          از سر آن دزد ابـــــــــــــــــــله پر گشود

کیف را بگرفت و زودی زد به چاک            تــا نـــگردد در پــــی آن درّ هـــــــــلاک

بانگ برزد ارمغان ای جـــــــان مرو           آن سبیلت مانـــــــــــــــــــده لای در گرو

پس کجا رفتی عـــــــــــزیز دل بمان        من نمیخـــــواهم جــــــــواهر یا فــــــلان

مهــــــــــر را میبخشمت مهرم حلال         آن جــــــــــواهر پیش کش دیـــگر منال

از برای خـــــــــــانواده رخــــــت نو          من خــــــودم صد میخرم دیــــــــگر نرو

اینچنین میگفـــــــت او در پی روان           مردک بیــــــچاره هم از ترس جــــــــان

همچنان میرفت از دیــــــــــوار و در          تا برد از مهلــــــکه جـــــــــان را به در

او دوان و ارمغــــــــان در پی روان            انتهای کوچه هم منصـــــــــــــــوره جان

بانگ بــر زد ناگـــــهان هی هی کجا        تو خـــــــــــداحافظ نـــــــــگفتی بهر ما

ایــــــن مراسم دارد و عرفــــی بدان        درس دکتــــــــــــر شـامخی از بر بخوان

هر که میخواهد به هرجایـــــی رود         باید از خــــــــوان چو مایـــــــــی بگذرد

یا خداحافظ بگــــــــــوی و پس برو          یا بمــــــان و ارمـــــــــغان را شوی شو

ناگهان محمود منــــــــــعم سر رسید      دزدک بیـــــــچاره را در بنــــــد دیـــــــد

دست او بـــــــگرفت و او را راه داد          منصــــوره ره را بــــــه صـــد اکراه داد

گفت پس جورش بدان خود میکشی       یا عوارض میـــــــدهی یا خـــــــود کشی

ای عجـــــــــــــــب از داستان دزدکم       ای عجب از خواستــــهای این شـــــــکم

ما همه چون دزدک و چون ارمـغان          هر کسی دنبال یک چــــــــیزی روان

 دزدک بیچاره و من فکـــرنــــــــــان         دختـــــــــرانم جملــــــــگی چون ارمغان

در پی شویـــی که غرق پــول هست      با سـواد و دائـــــــــــــما مشغول هست

زن ذلیــــــــــل و قد بلـــند و با هنر          خــــوش صدا و مهربــــان و بــــی خطر

خانه در تـهران و ویـــــلا در شمال           هر چــــــه میخواهی بـــــــگو الا مــــحال

گر چنیــــن دری بیــــــابی در جهان        پس سلام جملــــــــــــــــگی بر او رسان