ميدوني.. ته دل همه مون يكيه. يه ماهه دارم با همه حرف ميزنم. با خودم. با برو بچ. با بابا. با جلوه، با مريم،.. با صد تا استاد توي دانشكده و موسسه تحقيقات و البرز و.. با هزار نفر تو اينترنت. يه زماني خيلي خودمو ميخوردم! چون حس ميكردم شما خيلي دارين و من هيچي ندارم. ميدوني من حسودم! تو هم حسودي! كم پيش مياد آدما مثل ارس باشن. اكثرمون پرتوقعيم. اگه نبوديم تو سنگلاخ رشد ميكرديم نه اينجا. بگذريم.. يه زماني به همه حسوديم ميشد. به تو كه زيباتري. به اون كه داره دکترا میگیره به اين كه... ولي وقتي ديدم همه مون مثل هميم، همه مون تو يه زندانيم،.. بيشتر خودمو خوردم!

ميدوني.. بين 20 تا30 سالگي دوران اوج شكوفايي بدن و ذهن بشره. دوران طلايي جواني كه نمودار سلامت و قدرتت صعوديه و انرژي فراواني توليد ميكني. اگه اين انرژيه مصرف نشه ترو ميخوره. ميشه استرس. ميدوني.. وقتي از اين انرژي تو جهت صحيح  استفاده نميكني، و يا و تو چند جهت بطور سطحي بكار ميگيري و ازش بطور عمقي استفاده نميكني، انژري در درونت باقي ميمونه و در اين حالت دچار استرس ميشي( استرس آثار حالت مضاعفي ازانرژي است كه به جاندار توان مقابله ميدهد). اونوقته كه ميگي من كار ميخوام. من فضاي بهترين دانشگاه ايران؛ دانشگاه تهران برام جالب نيست، ميخوام خارج از كشور ادامه تحصيل بدم.. و تو ميموني و كلي راه و مسير.. نميدوني توي كدوم پا بذاري.. يه روز ميري ايران اير و دلتو ميزنه. يه هفته ميري موسسه تحقيقات و برميگردي. يه ماه داغ داغ ميري سراغ تستاي ارشد و دوباره سرد ميشي.. نه؟! كدوم جاده مال منه؟ چرا هيچي منو ارضا نميكنه؟

ميدوني.. يه زماني فكر ميكردم خوشبحال اونايي كه تا دكترا ميرن. و توي رشته خودشون كار پيدا ميكنن.و عاشق كارشونن... و چند ماه با همه صحبت كردم. به همه نگاه كردم. طوري درد كشيدم كه تو چهره و ذهن هركي درد باشه حتي از خلال نوشته هاش تشخيص ميدم. همه مون عين هميم. انرژي مون داره هدر ميره.ارضا نميشيم. نبايدم يه ليسانس ارتباطات در موسسه تحقیقات جنگلها و مراتع كشورارضا بشه و يه مهندس منابع تو ايران اير! سر خودتو گول ميمالي عاشقم. فكر ميكني تو موسسه تحقيقات چيكار ميكنن؟ يه دكتر گياهشناسي ساعتها پاي اينترنته و يا با همكاراش سربسر ميذاره. خيلي فرهيخته س. خيلي حيفه! اونم گول ميماله سرخودشو. دلش به ماهي دو مليون و ويلاي شمالش خوشه. ديگه 60 سالشه و به استفراغ انرژي عادت كرده.

ميدوني.. بيا شجاعانه حرفتو بزن. بگو اصلا قبول داري؟ كجاي كار ميلنگه كه همه مثل هميم؟! شايد اگه هزاران انرژي جواني بپذيرند كه در حال نابودي اند ، و قدرت استدلال داشته باشن راه حلي هم باشه.